οι μνήμες έντονες... ειναι σαν χθες...
Ειναι σαν χθές που παιζαμε μπάλα στους δρόμους ..., κυνηγιόμασταν στη Φωκίωνος, ερωτευόμασταν, φτιάχναμε όνειρα στα παγκάκια της πλατείας...
Καποιες φορες το χαρτζιλίκι δεν έφτανε... περπατάγαμε χάραμα... Σταδίου, Ομόνοια, Πατησίων, Δροσοπούλου...
Ημουν θυμάμαι κολλημένος τοτε με τη Μαρία...Τα βράδια δίναμε ραντεβού στην είσοδο της πολυκατοικίας ... μια παρα τέταρτο... εγώ έμενα δίπλα. Καποιες φορές πήγαινα νωρίτερα, περνούσα την σχεδόν ορθάνοιχτη πόρτα της εισόδου και την περίμενα στα σκαλιά ... κρυβόμουνα δίπλα στο ασανσέρ και όταν ερχόταν τη γέμιζα φιλιά...
Αλλες φορές ξενυχτάγαμε στα παγκάκια αγκαλιασμένοι. Η μάνα της χτυπούσε ρυθμικά με τη βέρα της το τζάμι του μπαλκονιού. Ηταν το σινιάλο για να γυρίσει ... είχαμε αργήσει πάλι ...
Περνάω συχνά απο εκεί...Πατησίων...Δροσοπούλου...
Είναι πολλές οι μνήμες...
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
